Pan Maksymilian jest rodowitym żorzaninem. Do dziś mieszka w domu, w którym się urodził jako trzecie dziecko Marii i Brunona. Pomimo trudnych czasów dzieciństwo wspomina z ogromnym sentymentem i w bardzo kolorowych barwach. Pan Maksymilian z chęcią przywołuje zabawne historie oraz wspólne zabawy z rodzeństwem i kuzynostwem, które umilały codzienność i wolny czas poza obowiązkami związanymi z pracami w gospodarstwie. Od 1939 roku pan Maksymilian musiał porzucić swoje młodzieńcze marzenia i podjął pracę w Hucie Pawła. Nadal, oprócz pracy zawodowej, pomagał również w gospodarstwie. W wieku 18 lat zdał egzamin czeladniczy w zawodzie ślusarza, jednak już we wrześniu otrzymał powołanie do wojska.

Ze względu na ówczesną sytuację historyczną pan Maksymilian został wcielony do wojska niemieckiego. Po kilku miesiącach ogromnym szczęściem był dla niego powrót na Śląsk. Ze względu na stacjonujące w naszym mieście wojsko nie mógł wrócić do rodzinnego domu. Zatrzymał się u krewnych mieszkających w Orzeszu, gdzie pomagał w prowadzeniu gospodarstwa. Po kilku tygodniach mógł wrócić do domu. Niestety na miejscu zastał jedynie ruiny. Wspólnie z rodzicami rozpoczął odbudowę rodzinnego dobytku.

Jednocześnie z odbudową gospodarstwa podjął pracę w Gotartowickiej Fabryce Sygnałów, w Dziale Głównego Mechanika, następnie w Dziale Produkcji, a kolejno w Dziale Kontroli Jakości. Na każdym z wymienionych stanowisk rzetelnie wywiązywał się z powierzonych mu zadań, co zaowocowało oddelegowaniem go w 1951 roku do dwuletniego Technikum Kolejowego w Krakowie. W 1953 roku zdał maturę i po ukończeniu szkoły wrócił do Gotartowic. Następnie podjął pracę w zakładach w Żorach, gdzie w biurze konstrukcyjnym objął stanowisko inżyniera konstruktora. Później zaproponowano mu pracę w Wydziale Montażu Terenowego na stanowisku kierownika budów, odpowiedzialnego za projekty realizowane na terenie całej Polski. Pracując w tym wydziale przez ponad 30 lat, przyczynił się do powstania wielu nastawni i górek rozrządowych sterowanych przekaźnikami i radarami, w tym na Centralnej Magistrali Kolejowej. Dzięki jego pracy możliwa stała się szybka podróż pociągiem z Katowic czy Krakowa do Warszawy.

W 1969 roku pan Maksymilian zawarł związek małżeński z panią Teresą. Wspólnie doczekali się dwójki dzieci: Lesława i Danuty, oraz czwórki wnucząt: Adama, Zuzanny, Isabell i Kaliny.

Pan Maksymilian jest bardzo ciepłą i życzliwą osobą, erudytą o niesamowitej pogodzie ducha. Pomimo tak pięknego wieku nadal jest człowiekiem o niegasnącej pasji do opowiadania, zachowując ciekawość oraz pozytywne nastawienie do świata.

Serdecznie gratulujemy Panu Maksymilianowi pięknego jubileuszu i składamy najlepsze życzenia szczęścia i zdrowia na dalsze lata życia!zory.pl